Następnie został przydzielony do Grupy III, a później przesunięty na stanowisko szefa grupy. Z dniem 31 marca 1934 został przeniesiony do rezerwy z równoczesnym przeniesieniem w rezerwie do korpusu oficerów inżynierii i saperów z przynależnością ewidencyjną do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Po zwolnieniu z czynnej służby wojskowej został zatrudniony w Najwyższej Izbie Kontroli w Warszawie na stanowisku naczelnika pionu zajmującego się kontrolą kolei.
Po kampanii wrześniowej ewakuował się do Francji, gdzie został przydzielony do Biura Rejestracyjnego Ministerstwa Spraw Wojskowych. 31 października 1940 przybył do Samodzielnego Obozu Oficerskiego Rothesay, a 6 listopada komendant obozu zezwolił mu mieszkać prywatnie w hotelu „Grand Marino”. Od 1941 pracował w Biurze Najwyższej Izby Kontroli.
14 sierpnia 1923 w Warszawie ożenił się z Antoniną Henryką z Napiórkowskich (ur. 1901), z którą miał dwie córki: Marię (ur. 1924) i Alinę (ur.