Każdego wieczoru po pracy Knud chodzi pod okno Johanne i widzi czasem jej cień. Żona mistrza gani Knuda za wieczorne spacery, ale mistrz się z tego śmieje. Knud postanawia wyznać Johanne miłość i poprosić, by została jego żoną. Johanne zaprasza go na środowy spektakl. Widzi ją na scenie, a później wyznaje jej uczucia, lecz Johanne mówi mu z żalem, że może być dla niego tylko siostrą. Johanne mówi Knudowi, że nie powinien się rozklejać z powodu jej wyjazdu i prosi go, by był mężczyzną. Przypomina mu ich wspólne dzieciństwo i prosi, by był rozsądny jak kiedyś pod wierzbą. Knud czuje się, jakby świat mu się zawalił, a jego myśli są jak nić porwana przez wiatr. Przy pożegnaniu Johanne nazywa go bratem, ściska jego dłoń i płacze.
Johanne odpływa do Francji, a Knud snuje się po ulicach Kopenhagi. Koledzy z warsztatu namawiają go na zabawę, więc idzie z nimi na potańcówkę. Choć są tam ładne dziewczyny, żadna nie dorównuje Johannie, o której wciąż myśli. Wstrząśnięty, wychodzi.
Na wiosnę Knud wyrusza do Francji. Wędruje pieszo przez Niemcy i zatrzymuje się dopiero w Norymberdze, która go urzeka. Znajduje dobrego mistrza, u którego pracuje i uczy się języka niemieckiego. Mieszka przy starym młynie, gdzie rośnie wielka wierzba przypominająca mu rodzinne strony.