Prowadzi to do problemów w nawiązywaniu relacji interpersonalnych, co z kolei skutkuje koniecznością poszukiwania psychoterapii.
W artykule Żywienie urazy. Wielka Wojna, fotografa traumatyczna i efekt traumy, Wojciech Szymański stwierdza, że
chociaż nie każde zdjęcie jest fotografią traumy rozumianą jako ślad i świadectwo wydarzenia traumatycznego, fotografię jako taką pojmować można jako medium traumatyczne.
Badacz zauważa związek pomiędzy sposobem zapamiętywania traumy a sposobem uchwycenia fotografii, uznając, że oba mają charakter migawek. Zarówno pamięć traumy, jak i fotografia zrywają z mityczną grecką koncepcją czasu jako ciągłości i liniowego przepływu i opierają się na wyrywkach, fragmentach. Fotografia zamyka wydarzenie w nieruchomym kadrze, powodując, że niejako ciągle się na nowo wydarzają. To samo z traumą, która „blokuje ustalony mentalny proces zamieniania doświadczenia w pamięć lub zapomnienie, jest zbliżona do określonej struktury fotografii, która również zamyka w potrzasku wydarzenie podczas jego wydarzania się, uniemożliwiając jego przemianę w pamięć”.