Użycie zdjęć w badaniu postpamięci W swoich badaniach nad pamięcią traumy odniesionej przez Palestyńczyków w 1948 roku, kiedy około 700 000 Palestyńczyków zostało zmuszonych do emigracji (Nakba), Marcela Kiściańczuk z UAM w Poznaniu skupiła się na badaniu strategii tworzenia pamięci przez młode Palestynki należące do trzeciego pokolenia po katastrofie (wnuczki ludzi, którzy przeżyli Nakbę). Użyła do tego techniki foto-wywiadu, czyli wywiadów wspomaganych fotografiami – nie tylko fotografiami z przeszłości, ale także fotografiami wykonywanymi przez uczestniczki badania. W analizie zgromadzonego materiału Kiściańczuk posiłkowała się metodologią stworzoną przez Rolanda Barthes’a, Mariannę Hirsh, Georges’a Didi-Hubermana czy Geoffreya Hartmanna. Badanie skupia się na pamięci wizualnej, wywoływanej przez fotografie, a badaczka rozróżnia dwie perspektywy widzenia zdjęć: indeksalną i symboliczną. Perspektywa indeksalna odnosi się do treści zdjęcia poruszającego emocje odbiorcy, a symboliczna do koncepcji kulturowych, w których funkcjonuje fotografia.