Stopniowo także, podobnie jak niektóre inne ziny, pismo zmieniało swój charakter pod względem czysto technicznym – jego redakcji i składu, począwszy od ręcznie tworzonej i powielanej na kserze gazetki po profesjonalne czasopismo muzyczne.
Do pisma załączano w różnych okresach czasu dodatki. Jak na pismo muzyczne przystało istotną częścią każdej z publikacji od 1997 r. stały się dołączane albumu muzyczne. Tylko raz jako nośnik danych zastosowano kasetę magnetofonową, by następnie korzystać do nagrywania ścieżek dźwiękowych już z płyt kompaktowych. I tak do numeru 11 z 1997 r. / 1998 r. dołączono kasetę magnetofonową, a od numeru 12 z 1998 r. / 1999 r. rozpoczęto załączanie płyt kompaktowych, przy czym do kilku numerów dołączono po dwie takie płyty. Z innych dodatków wydawanych regularnie w określonych okresach czasu można wymienić przykładowo dodatek feministyczy, która ukazywał się pod koniec lat 90. XX wieku i na początku XXI wieku, a wcześniej jednorazowy dodatek pod tytułem „Emancypunx” w numerze 11 z 1997 r. / 1998 r. (kontynuowany w postaci artykułów w późniejszych numerach). Innym nieco przypadkiem jest załączenie do „Pasażera” pisma Ruchu Wolność i Pokój oraz Federacji Anarchistycznej z Rzeszowa.