Jan Rywocki (ur. ok. 1599 w Wielkim Łęcku, zm. 6 kwietnia 1666 w Warszawie) – polski jezuita, rektor kolegium jezuickiego w Braniewie, prowincjał zakonu jezuitów, poeta, pisarz nowołaciński, hagiograf i kaznodzieja.

Życiorys lewo|mały|Kolegium jezuitów w Braniewie, którego rektorem był o. Jan Rywocki mały|Biografia biskupa Szymona Rudnickiego, Braniewo 1645 Jan Rywocki urodził się w Łęcku Wielkim koło Działdowa w rodzinie polskiego pamiętnikarza, podróżnika oraz autora „Ksiąg peregrynackich” – Macieja Rywockiego herbu Prus.

Od 1608 kształcił się na dworze biskupa warmińskiego Szymona Rudnickiego oraz w kolegium jezuitów w Braniewie, gdzie ukończył retorykę i filozofię, tu nabył też doskonałą znajomość języka łacińskiego. Do zakonu jezuitów wstąpił 3 października 1624 roku, święcenia kapłańskie przyjął w 1631 roku. Od 1632 nauczał w Nieświeżu studentów świeckich i duchownych retoryki. W 1637 został przeniesiony do Akademii Wileńskiej, na stanowisko profesora teologii pozytywnej i polemicznej, a także Pisma Świętego i języka hebrajskiegoPolski Słownik Biograficzny, tom 33, 1992, s. 593–594. W 1639 zdobył tytuł magistra filozofii i nauk wyzwolonych w Akademii Wileńskiej. W 1641 został wicerektorem, a w 1642 rektorem kolegium jezuitów w Braniewie. Położył duże zasługi dla rozwoju kolegium w Braniewie.