W 1931 roku założył teatr operetkowy Uśmiech, a od 1934 do 1939 roku prowadził operowy i operetkowy teatr objazdowy, licencjonowany przez Ministerstwo Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego.

Podczas II wojny światowej pracował na lotnisku i w fabryce amunicji, przez krótki okres w 1943 roku był korepetytorem w kontrolowanej przez Niemców operze poznańskiej. W 1945 roku został pierwszym powojennym dyrektorem Teatru Wielkiego i wznowił jego działalność wystawieniem 2 czerwca 1945 r. opery Karola Kurpińskiego Zabobon, czyli Krakowiacy i Górale. Jako dyrygent pozostał związany z Teatrem Wielkim do 1957 roku. Następnie związał się z nowopowstałą Operetką Poznańską, której dyrektorem był w latach 1957–1958.

Od 1947 roku był wykładowcą Wyższej Szkoły Operowej w Poznaniu, a w latach 1951–1963 prowadził klasę zespołów operowych w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej.

W trakcie swojej działalności w Teatrze Wielkim w Poznaniu w latach 1919–1957 przygotował około 60 premier operowych. Wystawił m.in.