Małgorzata z Żębocina – półlegendarna, żyjąca w XI wieku, żona dziedzica Żębocina, uznawana za symbol wierności.

Przekazy O postaci tej wspomina choćby Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich czy Jan Długosz w swoim Jana Długosza Dziejów polskich księgach dwunastu. Legendarny przekaz sytuuje czas akcji legendy na okres wyprawy Bolesława Szczodrego na Kijów, który miał spowodować fale niewierności małżeńskich (motyw ten wykorzystał Mickiewicz w swoich Lilijach). Małgorzata, żona Mikołaja herbu Strzemię, dziedzica Żębocina położonego niedaleko Proszowic, chcąc dochować wierności swojemu mężowi, kazała zamknąć się wraz z dwoma siostrami w zamurowanej wieży kościelnej (żywiła się wciąganym na wieżę jedzenie), aby spokojnie doczekać powrotu męża i nie dać się zhańbić.