Niespełna rok później przeniesiony na identyczne stanowisko w 1. Pułku Ułanów Gwardii. Po awansie na generała majora (niem. Generalmajor) w 1857 roku, został dowódcą 11. Brygady Kawalerii i funkcję tę pełnił do 1863 roku kiedy mianowano go oficerem dowodzącym 5. Dywizji Piechoty w stopniu generała porucznika (niem. Generalleutant). Na czele dywizji brał udział w wojnie z Danią i w wojnie prusko-austriackiej. Walczył między innymi pod Jiczynem, gdzie został ciężko ranny w udo. Za odwagę i zasługi na polu bitwy został odznaczony Orderem Pour le Mérite, a po zakończeniu konfliktu objął stanowisko gubernatora generalnego Królestwa Saksonii. Następnie awansował na stopień Ganerała kawalerii (niem. General der Kavallerie) i został generałem dowodzącym VI Korpusem Armijnym. Po wybuchu wojny z Francją jego Koprus trafił pod rozkazy księcia koronnego Fryderyka. Nie brał bezpośredniego udział w bitwie pod Sedanem, ale uczestniczył w oblężeniu Paryża na przełomie 1870 i 1871 roku. Po zakończeniu wojny pozostał na stanowisku dowódcy VI Korpusu we Wrocławiu. W 1871 roku został, przez cesarza Wilhelma I mianowany szefem 15. Pułku Dragonów. Z powodu pogarszającego się stanu zdrowia przeszedł w stan spoczynku w 1883 roku.