Strajk ostrzegawczy 1981 roku – czterogodzinny strajk w Polsce, 27 marca 1981 roku. Wzięło w nim udział od kilku do kilkunastu milionów osób; był to największy strajk w historii nie tylko Polski, ale także wszystkich państw komunistycznych, aczkolwiek nie przyniósł on znaczącego przełomu w sytuacji politycznej w państwie.

Tło wydarzeń mały|340x340px|Egzemplarz dziennika „Wieczór Wrocławia” z 20–22 marca 1981 z interwencjami cenzury w tekście komentującym pobicie związkowców w Bydgoszczy 19 marca; jeden z nagłówków tekstu: „pogotowie strajkowe w całym kraju”. Strajk był reakcją opozycji (Niezależny Samorządny Związek Zawodowy „Solidarność”) na prowokację bydgoską (z 19 marca), podczas której milicja pobiła działaczy związkowych podczas sesji Wojewódzkiej Rady Narodowej, co przez wielu opozycjonistów zostało uznane za eskalację, na którą związek musi odpowiedzieć, by nie ukazać słabości.

Strajk został zaproponowany przez Lecha Wałęsę podczas spotkania Komisji Koordynacyjnej Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” jako strajk ostrzegawczy, kilka dni przed planowanym na 31 marca strajkiem generalnym.