We wsi mieszkali gospodarze dzierżawiący posiadłości oraz komornicy, którzy za mieszkanie i kawałek ziemi pracowali u właściciela. Według informacji z katastru fryderycjańskiego z 1773 roku w Cielu mieszkało 6 gospodarzy i 6 komorników. Wszyscy byli ewangelikami.
W 1766 r. powstała polska koncepcja budowy Kanału Bydgoskiego (autor Franciszek Florian Czaki), która przewidywała połączenie Noteci z Brdą przekopem w rejonie Ciela i Białych BłotWilder Jan Antoni, Polski projekt kanału bydgoskiego, [w:] „Przegląd Bydgoski”, rocznik 1, R. 1936, z. 1-2.. Kanał ostatecznie zbudowali Prusacy w 1774 r., a na południe od Ciela, wśród łąk nadnoteckich powstał kanał zasilający, dostarczający wodę z Noteci do najwyżej położonego odcinka Kanału (tzw. tredla).
Okres zaborów Ciele w XIX wieku to wieś czynszowa otoczona od północy i zachodu lasem, a od południa otwarta na rozległe łąki nadnoteckie. Gburzy posiadali gospodarstwa na zasadzie dzierżawy wieczystej i płacili miastu czynsz pieniężny. Czynszem objęte były domy, zabudowania gospodarcze, pola ogrody, łąki i wspólne pastwisko usytuowane między Cielem a Białymi Błotami. W latach 40. XIX wieku pastwisko to podzielono na odrębne działki, które przyłączono do poszczególnych gospodarstw, wytyczając im nowe granice.