w biegu na 400 m zaś odpadła w półfinale, uzyskując w tej fazie zmagań rezultat czasowy 52,65 plasujący lekkoatletkę na ostatnim 8. miejscu w swej grupie (jej wynik był najsłabszym spośród wszystkich 16 półfinalistek). Była również członkinią sztafety 4 × 100 m oraz 4 × 400 m – na krótszym dystansie Kolumbijki osiągnęły w eliminacjach czas 45,46 i zajęły 5. miejsce w grupie oraz awansowały do półfinału, do którego ostatecznie nie przystąpiły; na dłuższym dystansie zaś kolumbijski zespół z Carabalí w składzie został zdyskwalifikowany w eliminacjach.

W 1989 roku sięgnęła po pierwsze w historii swych startów medale igrzysk boliwaryjskich, w ramach zmagań w Maracaibo zdobyła między innymi złote medale w biegu sztafet 4 × 100 m oraz 4 × 400 m. Dwa lata później ponownie przystąpiła do halowych mistrzostw świata, w ramach imprezy sportowej rozgrywanej w Sewilli odpadła w eliminacjach biegu na 200 m oraz 400 m. Uczestniczyła również w mistrzostwach globu w Tokio, podczas których odpadła w półfinale biegu na 400 m.

W trakcie igrzysk olimpijskich w Barcelonie odpadła w półfinale biegu na 400 m. W tej fazie zmagań uzyskała czas 52,40 – z tym wynikiem zajęła 6.