mały|Oskar Lange, twórca Modelu Langego Model Langego (znany również jako model Langego–Lernera) – neoklasyczny model ekonomiczny opisujący hipotetyczną gospodarkę socjalistyczną. Opierał się on na publicznej własności środków produkcji oraz metodzie prób i błędów w ustalaniu celów produkcyjnych, dążąc do osiągnięcia równowagi gospodarczej i efektywności w sensie Pareto. W modelu tym państwo posiada wszystkie czynniki produkcji poza pracą, a planujące organy wykorzystują symulacje rynkowe do alokacji dóbr konsumpcyjnych i finalnych.
Charakterystyka Model Langego zakłada, że jeśli cała produkcja znajduje się w rękach organu publicznego, takiego jak państwo, a jednocześnie działa mechanizm cenowy, to gospodarka ta może osiągnąć efektywność w sensie Pareto – podobnie jak hipotetyczna gospodarka rynkowa działająca w warunkach doskonałej konkurencji. W odróżnieniu od modeli kapitalistycznych, model Langego opiera się na bezpośredniej alokacji zasobów: menedżerowie przedsiębiorstw są zobowiązani ustalać ceny równe kosztowi krańcowemu, co prowadzi do efektywności. Z kolei w gospodarce kapitalistycznej prywatni właściciele kierują się zyskiem, a konkurencja pośrednio wymusza obniżkę cen – co zniechęca do produkcji przy wysokich kosztach krańcowych i wspiera efekt skali.