Dwóch chłopców znajduje butelkę i zabiera ją do domu. Matka pakuje rzeczy dla ojca, który wieczorem uda się do miasta, by pożegnać syna. Chłopcy przynoszą dużą butelkę, idealną na gorzki likier ziołowy dla marynarza. Butelka znowu wyrusza w podróż i trafia na statek młodego sternika, który jej nie rozpoznaje. Teraz służy jako pojemnik na lekarstwo i zyskuje przydomek „Aptekarz” albo „Skowronek Petera Jensena”.
Niestety statek tonie, a sternik wrzuca wiadomość w butelce do morza. Nie jest świadomy, że to ta sama butelka, z której pił toast za miłość i powrót. Butelka unosi się na falach z ostatnim pożegnaniem w środku, przemierza morza przez długie miesiące. W końcu dociera do obcego lądu, gdzie nikt nie rozumie języka wspomnień, które w niej pozostały.
W końcu butelka zostaje wyciągnięta, a kartka dokładnie studiowana. Ludzie domyślają się, że butelka została wrzucona do morza, ale treść pozostaje tajemnicą. Butelka trafia do szafy w dużym domu. Przy każdej wizycie gości kartka jest znów wyjmowana i obracana, aż staje się nieczytelna. Po roku butelka trafia na strych i pokrywa się kurzem oraz pajęczynami. Wspomina swoje dawne dni, kiedy nosiła czerwone wino i list pełen sekretów.