Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) jako poddany austriacki został przeniesiony do Polskiego Korpusu Posiłkowego, w którym służył do czasu rozwiązania 1 pułku ułanów.
Od listopada 1918 walczył na wojnie z Ukraińcami w szeregach 1 pułku szwoleżerów. Wziął udział w obronie Bełza. 15 lipca 1919 jako podoficer byłych Legionów Polskich pełniący służbę w 1 pułku szwoleżerów został mianowany z dniem 1 czerwca 1919 podporucznikiem w kawalerii. 16 października został przeniesiony do 2 pułku szwoleżerów, a 10 grudnia 1919 do 4 pułku strzelców konnych. W szeregach tego oddziału walczył na wojnie z bolszewikami. 19 stycznia 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 6 pułku strzelców konnych. Po 1 czerwca 1921 został przeniesiony do 8 pułku strzelców konnych we Włocławku (od listopada 1922 w Chełmnie). 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 224. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii). Z dniem 29 lutego 1924, na własną prośbę, został przeniesiony do korpusu oficerów rezerwowych i przydzielony w rezerwie do 8 psk.