Na niektórych z nich znajdowały się wyryte znaki.
Na południe od porzuconej początkowej osady, na brzegu w miejscu zwanym „Niwata”, powstał największy znany na świecie prehistoryczny cmentarz (nekropola), w którym zlokalizowano ponad 1400 pochówków, z czego przebadano 1204 groby. Nekropola była używana przez ponad 1000 lat – od około 5500 do 3800 r. BC. Mężczyzn grzebano wyprostowanych na plecach z głową skierowaną na północ, a kobiety i dzieci w pozycji skurczonej, na boku. Wokół nich składano ozdoby, narzędzia, żywność, dary, naczynia oraz antropomorficzne figurki.
Na zachodnim brzegu jeziora, pomiędzy wyspą a nekropolą, w epoce protobrązu (około 3500–3400 r. BC), wzniesiono kilka kurhanów grobowych, tworzących razem cmentarzysko kurhanowe. Według niektórych badaczy, są one śladem początków zasiedlenia tych ziem przez Proto-Traków.
W okresie od ok. 3400 do 3000 r. BC klimat uległ znacznemu pogorszeniu, a poziom morza podniósł się o około 12–15 metrów, co w połączeniu z przypuszczalnymi najazdami plemion z północy i narastającymi nierównościami społecznymi doprowadziło do wyludnienia regionu i upadku eneolitycznej cywilizacji.