Nowy projekt uwzględnia tradycyjne formy katolickiej architektury sakralnej, jednocześnie łącząc je z nowoczesnymi rozwiązaniami technologicznymi i materiałowymi.
W katedrze znajdują się m.in.: Cloister – krużganek z ocalałymi witrażami ze starej katedry, Narthex – przedsionek z miedzianymi drzwiami zaprojektowanymi na jubileusz diecezji, Nawa – główna część kościoła, z ławkami wykonanymi przez lokalnego rzemieślnika, Sanctuarium – przestrzeń ołtarzowa z relikwiami świętych, w tym św. Irenausza, św. Tomasza à Kempis, św. Moniki i św. Maryi MacKillop – pierwsze miejsce na świecie z relikwiami tej australijskiej świętej, Kaplica Najświętszego Sakramentu i Kaplica Matki Bożej – z ikonami i dziełami lokalnych artystów, Wieża dzwonnicza – zawiera dzwon z 1885 roku oraz osiem nowych dzwonów odlewanych w Holandii.
Wnętrze zdobią też: gobelin Zmartwychwstania zaprojektowany przez Roberta Junipera, organy Rodgers Trillium 927, stacje Drogi Krzyżowej oraz okna wykonane techniką digiglass, z motywami biblijnymi osadzonymi w australijskim krajobrazie.
Znaczenie społeczne Od początku istnienia katedra odgrywała ważną rolę duchową i społeczną w życiu Bunbury i południowo-zachodniej Australii. Była miejscem wsparcia humanitarnego i centrum katolickiego życia religijnego w regionie.
Przypisy
Kategoria:Rzymskokatolickie katedry w Australii Kategoria:Świątynie pod wezwaniem św. Patryka Kategoria:Bunbury (Australia Zachodnia)