W tym kontekście postuluje „zdesakralizowanie” dziewictwa Maryi, które – jej zdaniem – zakrywa realne doświadczenia ubogich kobiet, które rzadko są postrzegane w kategoriach „czystości”.
Wprowadziła również pojęcie „nieprzyzwoitego Chrystusa” (indecent Christ), podkreślając, że chrystologia kenotyczna (mówiąca o samo-ograniczeniu Boga w osobie Chrystusa) powinna uwzględniać cielesność i seksualność. Krytykowała tradycyjne przedstawienia Jezusa jako heteroseksualnego i aseksualnego mężczyzny: „Jezus został teologicznie ubrany jako heteroseksualny (celibatariusz). Jezus z wymazanymi genitaliami; Jezus bez ciała erotycznego”. Zamiast tego postulowała ujęcie Chrystusa jako postaci inkluzywnej, obejmującej różne tożsamości płciowe i seksualne.
Althaus-Reid dążyła do stworzenia szerszej chrystologii, która ukazywałaby Jezusa w kontekście współczesnych koncepcji seksualności, płci i uwarunkowań ekonomicznych. Krytykowała klasyczną teologię wyzwolenia Ameryki Łacińskiej za to, że nie podejmuje w wystarczający sposób zagadnień związanych z płcią i seksualnością, obok tematyki kolonializmu i ucisku społecznego.
Przypisy