Polskie przekłady Jak w przypadku innych baśni Andersena historia tłumaczeń Srebrnego szylinga na język polski sięga początku XX wieku: 1905 – Srebrniaczek: 1931 – Srebrny szyling: 1938 – Srebrny grosz: 2006 – Srebrny szyling: (z oryginału duńskiego)
Fabuła Streszczenia dokonano na podstawie wersji duńskiej.
Srebrny szyling opuszcza mennicę, błyszczący i radosny, gotowy na podróż po szerokim świecie. Najpierw trafia w ciepłe dłonie dziecka, potem w zimne i wilgotne ręce skąpca. Starsi obracają go w dłoni wiele razy, podczas gdy młodzi szybko przekazują go dalej.
Moneta ma niewielką domieszkę miedzi. Przez rok krąży po swoim kraju. W końcu opuszcza go w portmonetce podróżnika, który nie zauważa jej obecności. Gdy mężczyzna ją znajduje, cieszy się, że ma jeszcze monetę z domu. Szyling spotyka inne monety, które przychodzą i odchodzą, ale on wciąż zostaje.
Mija kilka tygodni, szyling jest już daleko w świecie, nie wiedząc jednak, gdzie dokładnie. Z ciekawości wychyla się z portmonetki, wypada do kieszeni, a potem spada na podłogę, czego nikt nie zauważa. Rano właściciel ubiera się i wyjeżdża, a szyling zostaje, by ponownie rozpocząć swoją służbę jako moneta w obiegu. Cieszy się, że może zobaczyć świat i poznać nowych ludzi oraz obyczaje.