Ignacio Ellacuría, właśc. Ignacio Ellacuría Beascoechea (ur. 9 listopada 1930 w Portugalete, zm. 16 listopada 1989 w San Salvador) – hiszpańsko-salwadorski jezuita, filozof, teolog, rektor Uniwersytetu Środkowoamerykańskiego (UCA) w San Salvadorze, działacz na rzecz praw człowieka i jeden z czołowych przedstawicieli teologii wyzwolenia w Ameryce Łacińskiej.
Życiorys Wstąpił do nowicjatu jezuitów w Loyoli 14 września 1947, natomiast we wrześniu 1949 złożył śluby zakonne. Wkrótce potem został wysłany do Salwadoru, gdzie rozpoczął formację pod duchowym kierunkiem prorockiego jezuity Miguela Elizondo. Studiował filozofię w Quito w Ekwadorze, a teologię – w Innsbrucku w Austrii, gdzie wykładał znany teolog Karl Rahner, pod którego wpływem znalazł się Ellacuría.
Jego wczesne wykształcenie filozoficzne miało charakter neoscholastyczny, zgodny z ówczesnymi wymaganiami wobec jezuitów. Z czasem jednak zaczął zgłębiać myśl takich autorów jak José Ortega y Gasset, Henri Bergson, Martin Heidegger, egzystencjaliści i fenomenolodzy. Najgłębszy wpływ na jego dojrzałą filozofię wywarli jednak Georg Wilhelm Friedrich Hegel, Karol Marks oraz baskijski filozof Xavier Zubiri.