mały|250x250px|Rzeka Bóbr pod częścią z elektrownią wodnąMłyn wodny w Brunowie – zabytkowy, murowany zespół przemysłowy młyna wodnego z 1843, przebudowywany w 4. ćw. XIX wieku, pierwotnie pełniący funkcję młyna turbinowego. Znajduje się we wsi Brunów w powiecie lwóweckim, w województwie dolnośląskim. Obiekt znajduje się w gminnej ewidencji zabytków i objęty jest ochroną w ramach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Młyn zasilany jest wodą z pobliskiej rzeki Bóbr.
Historia Początki majątku w Brunowie sięgają XVIII wieku, gdy należał do rodziny von Schmettau, a następnie do barona von Hochberg oraz rodziny von Schweinitz. W 1838 Brunów przeszedł w ręce Georga von Cottoneta, którego potomkowie utrzymywali własność do lat 30. XX w. Po II wojnie światowej młyn użytkowany był przez prywatnego właściciela, a od lat 60. XX w. przez Kombinat Państwowych Gospodarstw Rolnych w Rakowicach Wielkich. Z końcem lat 70. XX w. młyn zaprzestał działalności, a w latach 80. XX w. obiekt częściowo zaadaptowano na potrzeby małej elektrowni wodnej. Od tego czasu zespół stopniowo popadał w ruinę.
Architektura Architektura zewnętrzna Zespół młyna znajduje się około 1 km na południe od wsi Brunów, na zachodnim brzegu kanału Młynówki.