Stary poeta siedzi wygodnie przy piecu, gdy na dworze szaleje burza i leje jak z cebra. Poeta myśli z troską o osobach, które są zmuszone przebywać na dworze w taką pogodę. Nagle słyszy głos dziecka błagającego o wpuszczenie do domu. Poeta podchodzi do drzwi i widzi malca, zupełnie nagiego i drżącego z zimna. Bierze dziecko za rękę i wprowadza je do środka, oferując mu ciepło, wino i jabłko. Chłopiec ma piękne, jasne oczy i długie, kręcone blond włosy. Wygląda jak mały aniołek, cały się trzęsie z zimna. W dłoni trzyma zniszczony przez deszczówkę łuk.
Poeta sadza chłopca na kolanach, suszy mu włosy i ogrzewa jego ręce. Gotuje dla niego słodkie wino, aż chłopiec odzyskuje siły i rumieńce. Radosny chłopiec zeskakuje na podłogę i zaczyna tańczyć wokół poety. Ten pyta go o imię, a chłopiec odpowiada, że nazywa się Amor. Dodaje, że jego łuk służy do strzelania. Napina cięciwę, celuje i strzela wprost w serce starego poety. Śmieje się głośno i ucieka, nie zważając na to, co zrobił.
Poeta leży na podłodze i płacze, bo został trafiony. Skarży się, że Amor to bardzo niegrzeczny chłopiec, który wyrządza krzywdę. Starzec postanawia ostrzegać wszystkie dobre dzieci, by nigdy się z Amorem nie zadawały.