W 1942 roku budynek został rozbudowany: południowe skrzydło przedłużono o 17 osi, a w jej centralnej osi umieszczono wejście główne do gmachu, osłonięte pięcioosiowym piaskowym portykiem podtrzymywanym przez smukłe kwadratowe filary stojące na dwóch płytach w formie greckiej krepidomy, ale bez jednego stopnia. Kolejne pięć stopni prowadziło do szerokiego trójosiowego portalu wejściowego nakrytego stropem z masywnych kasetonów i gzymsem. We wschodniej stronie dobudowano dwa dalsze skrzydła, które utworzyły zamknięty dziedziniec. Budynek miał skromną fasadę, na poziomie parteru boniowaną; całość wieńczył wydatny gzyms koronujący z gładkim fryzem.
W nowym skrzydle znajdowała się m.in. sala koncertowa na 400 osób z wielkimi organami.
Po 1945 roku Podczas oblężenia Wrocławia budynek został poważnie uszkodzony. W latach 1945-1946 został odbudowany. Od 1946 roku w budynku znajduje się siedziba Polskiego Radia Wrocław, a od 2001 roku również Muzeum Radia Wrocław.