Do wykrywania okrętów podwodnych służył tylko szumonamiernik. Podczas wojny „Dardo” otrzymał w lutym 1943 roku hydrolokator. Latem 1943 roku „Dardo” jako jedyny okręt typu został wyposażony we włoski radar EC-3/ter Gufo, montowany na platformie w miejscu reflektora. W służbie niemieckiej radar zamieniono na FuMO-21.
W skład wyposażenia ponadto wchodziła aparatura do stawiania parowej zasłony dymnej montowana w kominie oraz generatory chemiczne zasłony dymnej na rufie.
Malowanie Początkowo niszczyciele były malowane w części nadwodnej na kolor jasny popielatoszary, z ciemnoszarym pokładem, a część podwodna była malowana na ciemnnozielono. Na burtach w okolicy dział dziobowych i na rufie malowano na czerwono litery identyfikacyjne. Na początku wojny, od lipca 1940 roku na pokłady na dziobie naniesiono biało-czerwone skośne pasy dla identyfikacji z powietrza. Po remoncie w czerwcu 1943 roku „Dardo” otrzymał kontrastowy kamuflaż, z ostrych plam ciemnoszarych i jasnych popielatoszarych, z elementami brudnobiałymi.