Wiatr zna mnóstwo podań i opowieści. Zaczyna opowiadać o starej posiadłości przy Wielkim Bełcie. Kamienie, z których wzniesiono potężny dwór, pochodzą z dawnego zamku Marska Stiga. Wiatr pamięta wszystkich dziedziców i damy, którzy tam mieszkali. Opowiada o , dumnym i ambitnym mężczyźnie z królewskiego rodu.
Jego żona chodzi w bogatych szatach po lśniącej podłodze, a dom pełen jest luksusowych mebli i kosztowności. W piwnicach stoi niemieckie piwo, a w stajniach rżą kare konie. Trzy córki – Ide, Johanne i Anna Dorthea – dorastają w dostatku. W odróżnieniu od innych dworów tutaj dama gra na lutni i śpiewa zagraniczne pieśni. W Borreby jest przepych, goście, muzyka, ale brakuje w tym wszystkim Boga. W czasie wiosennych obchodów młodzież zbiera gałęzie, tańczy wokół ogniska, a wiatr wybiera najpiękniejszego chłopca, który zdobywa przywilej i dziewczynę. Panuje tu radość szczęśliwsza niż w bogatym dworze.
Do dworu zbliża się dostojna dama w złotej karecie zaprzężonej w sześć koni, w towarzystwie trzech młodych córek: „Róży, Lilii i bladego Hiacynta”. Matka, przypominająca wystawnego tulipana, nie pozdrawia nikogo z tłumu, który przerywa zabawę, by jej się ukłonić. Dziewczęta wyglądają jak kwiaty i pewnego dnia ich wybrankiem będzie dumny rycerz lub nawet książę.