Ruch postuluje, że decyzje powinny być podejmowane bezpośrednio przez osoby, których dotyczą – bez pośrednictwa partii politycznych, organizacji pozarządowych czy donorów zagranicznych.
Abahlali odrzuca przywództwo elit, akademików czy NGO-sów działających „dla ubogich”, zamiast „razem z nimi”. Kluczową rolę odgrywa w nim budowanie teorii i praktyki politycznej „z dołu”, poprzez codzienne działania, debaty, spotkania oraz przekaz ustny – m.in. w formie pieśni czy lokalnych uniwersytetów, takich jak University Kennedy Road.
Niekiedy ruch opisywany jest jako anarchistycznym lub autonomistycznym. Wynika to głównie z faktu, że jego praktyka blisko odpowiada podstawowym zasadom anarchizmu, takim jak decentralizacja, sprzeciw wobec narzuconych struktur hierarchicznych, demokracja bezpośrednia oraz uznanie nierozerwalnego związku między środkami a celami działania. Mimo to sam ruch nigdy nie definiował się ani jako anarchistyczny, ani jako autonomistyczny. Według słów Zikode, celem Abahlalismu jest dążenie do „etyki życia komunizmu”. Ruch często opisuje swoją działalność jako budowanie „socjalizmu oddolnego”, a niekiedy określa się wręcz jako komunistyczny.