Z małżeństwa urodziła się dwójka dzieci: Lucjan (1901-1952) i Helena (1902-1969). Wraz z mężem mieszkała w Bronowicach, w dworku nazwanym później Rydlówką. Jeszcze za czasów narzeczeństwa Rydel poświęcił jej cykl wierszy pt. "Mojej żonie". Jadwiga prowadziła dom i zajmowała się ogrodnictwem. Stroniła od życia towarzyskiego z uwagi na fakt, że spotykała się z wyrazami dezaprobaty, a nawet wrogości ze strony mieszczek. Po śmierci męża w 1918 roku, otrzymawszy od krakowskiego magistratu rentę wdowią, przeniosła się do miasta. Dzięki popularności oraz wsparciu niejednokrotnie obcych ludzi udało się jej wykształcić dzieci. Pod koniec życia wróciła do Bronowic.

Ciekawostką jest, że Jadwiga przez wiele lat nie znała treści "Wesela" – pierwszy raz spektakl zobaczyła w 1926 roku, zaprowadzona do teatru przez córkę. Reakcją na postać Panny Młodej było zdziwienie, że autor dał jej scenicznej odpowiedniczce tyle werwy i rezolutności (jako dziecko była bowiem dość wątła i chorowita, a w obyciu taktowna oraz delikatna).

Przypisy

Kategoria:Pierwowzory postaci literackich Kategoria:Polscy chłopi Kategoria:Urodzeni w 1883 Kategoria:Zmarli w 1936