Po zniesieniu zakazu funkcjonowania partii politycznych, założył Demokratyczną Partię Jedności, a w marcu 1993 opozycja wysunęła jego kandydaturę na stanowisko premiera - jego kandydatura nigdy jednak nie została zatwierdzona przez prezydenta.
W 1999 roku Demokratyczna Partia Jedności połączyła się z innymi partiami opozycyjnymi, tworząc Panafrykańską Konwergencję Patriotyczną (CPP), kierowaną przez Edema Kojo, a Savi de Tové został mianowany jej pierwszym wiceprzewodniczącym. 20 czerwca 2005 został mianowany ministrem handlu, przemysłu i rzemiosła, które to stanowisko utrzymał do 2007. W wyborach parlamentarnych w 2007 kandydował bezskutecznie do Zgromadzenia Narodowego. W maju 2009został mianowany przewodniczącym Stałych Ram Dialogu i Konsultacji (CPDC), oficjalnego państwowego organu ds. dialogu.
W maju 2025 togijski parlament jednogłośnie poparł jego wybór na prezydenta kraju. Urząd objął 3 maja tego samego roku. Obejmując urząd zaledwie cztery dni przed swoimi 86. urodzinami, Savi de Tové jest najstarszym prezydentem w historii Togo.
Savi de Tové mówi po francusku, angielsku, włosku, niemiecku i hiszpańsku. Jest żonaty i ma pięcioro dzieci.
Przypisy
Kategoria:Prezydenci Togo Kategoria:Urodzeni w 1939 Kategoria:Togijscy ministrowie