Drugie, gęstsze piętro drzewostanu tworzy grab pospolity z niewielką domieszką klonu zwyczajnego.
Historia Badania archeologiczne nad przeszłością wsi trwają od końca XIX wieku, a ich nasilenie nastąpiło w 1976 r., w okresie karpacko-wołyńskiej ekspedycji archeologicznej Akademii Nauk Ukraińskiej SRR, oraz w latach 2010–2014 pod kierunkiem z Instytutu Archeologii NANU (m.in. na stanowisku ). Podczas prac odkryto tu co najmniej siedem warstw kulturowych od IV–III tys. p.n.e. do średniowiecza, w tym ślady kultury trypolskiej, prasko-korczakowskiej, kultury wielbarskiej (m.in. domy Gotów przypominające łodzie, młyny z żarnami rotacyjnymi, głowa boga Serapisa z hellenistycznego panteonu świadcząca o kontaktach z Rzymem), czerniachowskiej oraz , utożsamianej z Dulebami.
Pierwsza wzmianka pisemna o miejscowości pochodzi z 1545 r.. W tym czasie była to własność Michała Chrynickiego, który miał opatrywać dwie horodnie zamku łuckiego. Następnym właścicielem był Iwan Chrynicki (Chrenicki), sędzia ziemski łucki. Miejscowość leżała wówczas w wołosti dubieńskiej powiatu łuckiego województwa wołyńskiego Wielkiego Księstwa Litewskiego, następnie Korony Królestwa Polskiego w Rzeczypospolitej Obojga Narodów.
15-18 września 1621 r. Chryniki padły ofiarą najazdu Tatarów krymskich.