Okręty typu Dardo były napędzane przez dwa zespoły turbin parowych z przekładniami, zasilane przez trzy kotły wodnorurkowe o ciśnieniu roboczym 22 atmosfer, poruszające dwie trzyłopatowe śruby. Kotły i turbiny były wyprodukowane przez stocznię budującą okręt. Moc projektowa wynosiła 44 000 KM. Projektowa prędkość maksymalna wynosiła 38 węzłów, ale osiągana w stanie lekkim, przy wyporności ok. 1370 ton. Na próbach „Strale” osiągnął moc i prędkość projektową, lecz brak jest znanych oficjalnych danych. Typowo okręty tego typu w realnych warunkach rozwijały jednak podczas służby prędkość nie większą niż 34 węzły, która u progu II wojny światowej na skutek zużycia mechanizmów spadła do 30–31 węzłów. Normalny zapas paliwa płynnego wynosił 200–430 ton, a pełny 590–640 ton. Zasięg wynosił początkowo 4600 mil morskich przy prędkości 12 węzłów, 3780 Mm przy 18 węzłach, 1970 Mm przy 25 węzłach lub 680 mil przy 32 węzłach.