Dopiero w lipcu 1943 roku „Freccia” otrzymała hydrolokator, a nadto została przygotowana do montażu włoskiego radaru EC-3/ter Gufo, na platformie w miejscu zdemontowanego reflektora, ale anteny radaru nie zdążono już zamontować przed zatopieniem.
W skład wyposażenia ponadto wchodziła aparatura do stawiania parowej zasłony dymnej montowana w kominie oraz generatory chemiczne zasłony dymnej na rufie.
Malowanie Początkowo niszczyciele były malowane w części nadwodnej na kolor jasny popielatoszary, z ciemnoszarym pokładem, a część podwodna była malowana na ciemnnozielono. Na burtach w okolicy dział dziobowych i na rufie malowano na czerwono litery identyfikacyjne. Na początku wojny od lipca 1940 roku na pokłady na dziobie naniesiono biało-czerwone skośne pasy dla identyfikacji z powietrza. W styczniu 1942 roku „Freccia” jako pierwszy okręt typu otrzymała kontrastowy kamuflaż w standardowych kolorach, z ostrych plam ciemnoszarych i jasnych popielatoszarych, z elementami brudnobiałymi. Po remoncie latem 1943 roku zmieniono wzór kamuflażu.