Niszczyciele dywizjonu wzięły udział w pierwszym starciu z marynarką brytyjską – bitwie koło przylądka Stilo, wychodząc 7 lipca 1940 roku w morze w eskorcie pancerników „Conte di Cavour” i „Giulio Cesare”. „Saetta” z bliźniaczą „Freccią” osłaniały pancerniki podczas walki artyleryjskiej 9 lipca, po czym stawiały zasłonę dymną, osłaniając odwrót włoski. Wykonały następnie o 16:18 atak torpedowy na brytyjskie krążowniki i podjęły z nimi krótki pojedynek artyleryjski, ale torpedy wystrzelone z dużej odległości ok. 8500 m były niecelne (dowódca „Saetty” sądził, że jedna torpeda trafiła, lecz brakuje na to dowodów). „Saetta” wraz z dywizjonem ponownie eskortowała te pancerniki podczas operacji 7–8 września, bez starć z nieprzyjacielem. 27 listopada „Freccia”, „Dardo” i „Saetta” eskortowały pancernik „Giulio Cesare” podczas starcia koło przylądka Spartivento.

1941–1943 – służba eskortowa Od początku 1941 roku niszczyciele włoskie zaczęły być używane głównie do zadań osłony konwojów z zaopatrzeniem z Włoch do północnej Afryki, wobec czego wszystkie niszczyciele typu Dardo zostały przydzielone do grupy niszczycieli eskortowych. Ogółem „Saetta” wykonała 92 misje eskortowe różnego rodzaju (w większości zakończone pomyślnie).