Na przełomie stycznia i lutego 1941 roku „Folgore” poddano modernizacji uzbrojenia, zdejmując wszystkie przestarzałe armaty 40 mm i karabiny maszynowe 13,2 mm, zamiast których zamontowano sześć działek automatycznych kalibru 20 mm Breda model 1935 L/65 (dwie podwójne podstawy na burtach na końcu pokładu dziobowego i dwa pojedyncze w miejscu wkm-ów 13,2 mm). We wrześniu 1942 roku zdjęto także dalmierz na śródokręciu, na platformie którego dodano podwójne działko 20 mm.
Broń podwodną stanowiło sześć wyrzutni torpedowych kalibru 533 mm w dwóch potrójnych obrotowych aparatach torpedowych na pokładzie na śródokręciu. Początkowo okręty typu Folgore miały tylko jedną zrzutnię bomb głębinowych na rufie. Począwszy od 1937 roku zaczęły być sukcesywnie wyposażane w dwie zrzutnie bomb głębinowych na rufie (na trzy bomby o masie 100 kg albo sześć o masie 50 kg każda), a podczas wojny liczbę bomb głębinowych jeszcze zwiększano. Wszystkie okręty były wyposażone w demontowane tory minowe na pokładzie, na których można było zabierać do 52 min kotwicznych typu Bollo, co jednak w praktyce nie było stosowane z uwagi na pogorszenie stateczności.