Cyrkuł tarnopolski () – jednostka administracyjna Cesarstwa Austrii w Królestwie Galicji i Lodomerii w latach 1783–1809, 1815–1850 i 1854–1865, na ziemiach polskich zagarniętych przez Austrię podczas I rozbioru w ramach reformy administracyjnej w Galicji.

Pierwsza odsłona (1783–1809) Cyrkuł tarnopolski powstał na mocy patentu z 25 listopada 1783, który był korektą wprowadzonej rok wcześniej reformy administracyjnej w Galicji, zwiększającej liczbę cyrkułów z sześciu do osiemnastuGubernjalne Normalia, 1780, nr. 5476. Patent zaznaczał, że praktyka urzędowania i wygodniejsze położenie skłoniły rząd do zmian niektórych siedzib urzędów cyrkularnych, a co za tym idzie – granic cyrkułówBarwiński, Eugeniusz (1935). Pierwsze podziały administracyjne Galicji. Ziemia Czerwieńska 1935, z. 1, s. 57-65. Cyrkuł tarnopolski utworzono z południowo-wschodniej części cyrkułu brodzkiego (z m.in. Tarnopolem, Ihrowicą, Zbarażem, Zarudziem i Medyniem), północnej części cyrkułu zaleszczyckiego (z m.in. Budzanowem, Suchostawem, Chorostkowem, Kopyczyńcami i Husiatynem), oraz wschodniej części cyrkułu złoczowskiego (z m.in.