Edmund Gryz (ur. 2 października 1920 w Goździówce, zm. 3 maja 1982 w Gdańsku) – polski działacz partyjny i państwowy, urzędnik, przewodniczący Prezydium Miejskich Rad Narodowych w Słupsku (1952–1953) i Koszalinie (1954–1958).
Życiorys Syn chłopa i robotnika Stanisława oraz Apolonii z domu Siwak, miał pięciu braci. Ukończył sześć klas szkoły powszechnej w Goworowie, następnie do 1939 dwie klasy gimnazjum w Jaciążku i cztery w gimnazjum w Wyszkowie. Później odbył kursy w Wojewódzkiej Szkoły Partyjnej w Szczecinie (1950–1951) i Centralnej Szkole Partyjnej PZPR w Warszawie (1953–1954), a także studiował zaocznie administrację na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu (1963–1967) i Uniwersytecie Warszawskim (1967–1969).
Okres okupacji spędzał w rodzinnej wsi, od 1943 był robotnikiem na linii tramwajowej w Warszawie, a po powstaniu warszawskim trafił na roboty przymusowe pod Częstochową. Od marca 1945 pracował w Oddziale Elektrotechnicznym Polskich Kolei Państwowych, początkowo w oddziale Warszawa Wschodnia, następnie od maja 1945 w ramach DOKP Szczecin w Białogardzie i Słupsku. Awansował od nadzorcy przewodów do referendarza, w 1950 urlopowany ze względu na podjęcie zatrudnienia w partii.