Bitwa o Nankin – jedna z najważniejszych bitew II wojny chińsko-japońskiej, stoczona na przełomie listopada i grudnia 1937 roku między Narodową Armią Rewolucyjną a Cesarską Armią Japońską o kontrolę nad ówczesną stolicą Republiki Chińskiej, Nankinem.
Po wybuchu pełnoskalowej wojny między Japonią a Chinami w lipcu 1937 roku siły japońskie i chińskie stoczyły krwawą, trzymiesięczną bitwę o Szanghaj, w której obie strony poniosły ciężkie straty. Japończycy ostatecznie wygrali bitwę, zmuszając armię chińską do wycofania się. Żeby wykorzystać to zwycięstwo, rząd japoński oficjalnie zezwolił wojsku na zdobycie Nankinu. Zadanie zajęcia chińskiej stolicy powierzono generałowi Iwane Matsui, dowódcy japońskiej , który uważał, że zdobycie Nankinu zmusi Chiny do poddania się i tym samym zakończy wojnę. Chiński przywódca Czang Kaj-szek ostatecznie zdecydował się bronić miasta i mianował Tanga Shengzhiego dowódcą Sił Garnizonowych Nankinu, pospiesznie zgromadzonej sły bojowej sformowanej z lokalnych poborowych i niedobitków z chińskich jednostek, które broniły Szanghaju.