W latach 1629–1634 wzniesiono kopułę, która zawaliła się podczas trzęsienia ziemi w 1688. Z tamtej konstrukcji do dziś zachowały się pendentywy pokryte freskami z przedstawieniem ewangelistów. Kolejna kopuła z lat 1713–1717 również uległa zniszczeniu. Po wypędzeniu jezuitów z Królestwa Neapolu w 1776 opiekę nad kościołem przejęli franciszkanie reformaci, zmieniając jego nazwę na Trinità Maggiore. Wkrótce zakon porzucił świątynię z powodu kolejnego zawalenia się kopuły, a opiekę nad kościołem przejęli minimici. W 1786 wzniesiono kopułę wg projektu Ignazia di Narda. W 1821 świątynia wróciła w ręce jezuitów. W 1930 pochowano tu Józefa Moscatiego, kanonizowanego w 1987 roku. W 1973 wzniesiono kolejną, żelbetową kopułę, kopiującą wygląd XVIII-wiecznej konstrukcji.
Architektura i wyposażenie Świątynia barokowa, wzniesiona na planie krzyża greckiego. Charakterystycznym elementem jest fasada pokryta kamiennymi ciosami wykonanymi ze skały magmowej . Kontrfasadę zdobi fresk ze sceną wypędzenia Heliodora ze świątyni z 1725 autorstwa Francesca Solimeny. Dekorację malarską wnętrza wykonywali m.in. , Paolo De Matteis czy Massimo Stanzione. Kaplice boczne w narożnikach świątyni poświęcone są: Nawiedzeniu Najświętszej Maryi Panny, św. Franciszkowi Ksaweremu, św. Franciszkowi Borgiaszowi i Sercu Jezusa.