jego dach częściowo leżał na dolnej ramie. Pierwsze szarpnięcie powaliło wszystkich na podłogę, a gdy po zniszczeniu podłoga się zawaliła i pozostała tylko rama, wszyscy znaleźli się na nasypie pod osłoną dachu. Podobno Aleksander III, który wyróżniał się wzrostem i siłą, trzymał dach wagonu na ramionach, podczas gdy jego rodzina i inne ofiary wydostawały się spod gruzów.
Z całego pociągu, składającego się z 15 wagonów, przetrwało tylko pięć, zatrzymanych przez automatyczne hamulce Westinghouse’a i Hardy’ego, wprowadzone do cesarskiego składu (wraz z oświetleniem elektrycznym zasilanym prądnicą i akumulatorami) przy znacznym udziale Jana Petrozolina. Obie lokomotywy również pozostały nienaruszone. Wagon, w którym znajdowali się dworscy urzędnicy i personel bufetu, został całkowicie zniszczony, wszyscy w nim zginęli, a ich ciała odnaleziono okaleczone. W wagonie carskich dzieci w chwili katastrofy znajdowała się tylko wielka księżna Olga Aleksandrowna, wyrzucona na nasyp wraz z nianią, oraz młody wielki książę Michał Aleksandrowicz, wyciągnięty z wraku przez żołnierza z pomocą samego władcy. Przykryci ziemią i gruzem cesarz, cesarzowa, cesarzewicz Mikołaj Aleksandrowicz – przyszły rosyjski cesarz Mikołaj II, wielki książę Jerzy, wielka księżna Ksenia i oficerowie zaproszeni na śniadanie wyczołgali się spod wagonu.