Wybierany do rady miejskiej Drohobycza, gdzie kierował klubem PPS, w latach 1934–1937 zasiadał w Komisji Wnioskowej i Radzie Naczelnej PPS. Został prezesem Związku Zawodowego Pracowników Umysłowych Przemysłu Naftowego w Polsce i szefem miejscowej spółdzielni spożywców naftowych, w 1939 przewodniczył strajkowi pracowników umysłowych branży naftowej.

Podczas II wojny światowej znalazł się na terenach okupowanych przez ZSRR. Był księgowym w przedsiębiorstwie zajmującym się spławem drewna, a od 1941 pracownikiem delegatury polskiej ambasady w Samarkandzie. W 1942 po ewakuacji do Iranu zajmował się kontrolą obozów dla polskich uchodźców, a od sierpnia 1943 do czerwca 1947 z ramienia rządu kierował opieką społeczną dla Polaków przebywających w Palestynie. Po powrocie do Polski od października 1947 do lutego 1949 pozostawał prezydentem Tarnowa. Należał do Polskiej Partii Socjalistycznej (lubelskiej), od 1948 w szeregach Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W 1949 został szefem tarnowskiej Ubezpieczalni Społecznej. Pomiędzy 1951 a 1955 pracował jako księgowy w Jelinie-Zdroju i Szczawnie-Zdroju. W 1958 przeszedł na rentę, zmarł po 1964.

W młodym wieku utracił lewą nogę.