O ile Baldomero samodzielnie odegrał istotną rolę w filipińskiej historii, o tyle nie powinno się jego ścieżki politycznej rozpatrywać w zupełnym oderwaniu od powiązań klanowych, w tym od relacji z szerzej znanym kuzynem. Wynika to bezpośrednio z typowego dla Filipin a przybierającego niekiedy skrajne formy skupienia się na własnej rodzinie. Postawa ta jest na tyle częsta, że uznaje się ją za jedną z najistotniejszych części filipińskiego charakteru narodowego.
Wykształcenie oraz aktywność zawodowa Aguinaldo podstawy edukacji odebrał w rodzinnej miejscowości. Uczęszczał później do prywatnej placówki w znanej jako Colegio de San Roque. Jej właścicielem był niejaki Jose Basa y Enriquez, znany w regionie ze swych zdolności pedagogicznych. Kształcił się wreszcie Aguinaldo w prestiżowym manilskim Ateneum, następnie zaś podjął studia prawnicze na stołecznym Uniwersytecie Świętego Tomasza, których nie ukończył. Zajął się uprawą roli, dorobił się znacznego majątku. Wiedza z zakresu prawa pozwoliła mu dodatkowo na znalezienie zatrudnienia w administracji. Pracował jako urzędnik odpowiedzialny za tytuły własności ziemskiej, był także sędzią pokoju. Dodatkowo pełnił funkcję sekretarza lokalnego gobernadorcilla, odpowiednika współczesnego burmistrza. Wskazywało to na jego dobre kontakty z aparatem kolonialnym.