(...) Wszystko to dzieje się w niezwykłym stopniu: z każdą kolejną stroną bohaterowie zdają się istnieć coraz mniej, co sprawia, że czytelnik nie tylko czuje się od nich coraz bardziej oddalony, ale w pewnym momencie uświadamia sobie, że bohaterowie nie istnieją, że jest tu naprawdę sam i nie ma nikogo do obserwowania poza sobą.”
W recenzji Cyklu Czarnych Ksiąg dla portalu informacyjnego Press032, krytyczka literacka i profesor Marija Lozančić-Keser przedstawiła zniuansowaną ocenę serii. Odnośnie Enzolartu napisała:
„Enzolart ma wiele klisz fantasy i, moim zdaniem, zbyt wielu bohaterów. Niektóre dialogi są zbyt proste. Z drugiej strony, właśnie gdy myślisz, że czytasz proste fantasy, natrafiasz na refleksje i głębie, których nie spodziewasz się po dziecku, a może nawet cię przerażają. Enzolart jest szybki, lekki, relaksujący jak fantasy, z niezbyt wieloma błędami.”
Recenzując Mord Dur’agemski, stwierdziła:
„Zaskoczył mnie swoim stylem, strukturą i oryginalnością. Styl pisania przypomina mi momentami Tołstoja (...). Książka mogłaby skorzystać na dodatkowej redakcji, ale to nie umniejsza całego dzieła.