Oprócz wad technicznych, duże znaczenie miały też wady organizacyjne. Forty: były konstrukcyjnie słabo dostosowane do okolicznego terenu; nie były w stanie wspierać się nawzajem ogniem, więc mogły być łatwo otaczane przez wroga i zdobywane jeden po drugim; zajmowały niewielki obszar, na którym elementy obronne były bardzo ciasno stłoczone. Doprowadziło to do szybkiego zniszczenia wszystkich tych elementów i zdemoralizowania załogi, zwłaszcza gdy zaczęły do nich strzelać działa kal. 210 mm, których ostrzał teoretycznie forty powinny wytrzymać.
Oprócz tych poważnych wad, fortyfikacje od czasu budowy nie były poddawane żadnym poważnym modyfikacjom i w 1914 roku były już bardzo przestarzałe. Stare forty nie mogły wytrzymać ostrzału z nowych modeli ciężkich dział. Działa forteczne miały krótszy zasięg niż artyleria oblężnicza, wskutek czego ta druga mogła ostrzeliwać twierdzę praktycznie bezkarnie. Dlatego też, pomimo wszelkich wysiłków generała Lemana, aby wzmocnić twierdzę, forty zaczęły się poddawać jeden po drugim, gdy tylko Niemcy zaczęli je ostrzeliwać ciężką artylerią.