W 1918, po odzyskaniu niepodległości, rozpoczął służbę w Milicji Ludowej, a po jej rozwiązaniu, w następnym roku wstąpił jako ochotnik do 34 pułku piechoty. Walczył na wojnie z bolszewikami w szeregach 8 kompanii II batalionu 34 pp. Awansował na plutonowego, wyróżnił się 7 maja 1920 w bitwie pod Rzeczycą. 26 maja 1920 dowódca 8 kompanii, podporucznik Zygmunt Wroczyński sporządził „wniosek na odznaczenie orderem «Virtuti Militari»”, w którym napisał:
W bitwie pod Jabłonką (3–4 sierpnia 1920) dostał się do niewoli bolszewickiej, z której zbiegł i wrócił do macierzystego oddziału. Rozkazem nr 1 Dowództwa 3 Armii z 15 lutego 1921 został odznaczony Orderem Virtuti Militari. Nadanie orderu zostało 19 lutego 1921 zatwierdzone przez Naczelnego Wodza. W 1923, na własną prośbę, został przeniesiony do rezerwy w stopniu sierżanta.
Po zwolnieniu z wojska do połowy lat 30. XX w. utrzymywał się z dorywczej pracy murarza. Mieszkał w Lublinie przy ul. Drobnej 32, tam też uzupełniał wykształcenie w szkole wieczorowej. Po 1935 przeniósł się do Gdyni na ul. Sambora 8, a później ul. Kalksztajnów 28d.
Był żonaty z Heleną (ur. 1903), z którą miał syna Jerzego (ur. 1933).