Pierwszym znanym członkiem rodu w Polsce był Karol Józef de Virion (ur. 22 sierpnia 1749 w Nancy, zm. w 1817), który przyjechał do Rzeczypospolitej ok. 1775 roku. Z wykształcenia był lekarzem i chirurgiem, dlatego początkowo pracował u Radziwiłłów w Nieświeżu. Z czasem jednak zaczął prowadzić prywatną praktykę w Grodnie.
W latach 1778–1781 był wykładowcą w zlokalizowanej w Grodnie szkole lekarskiej, którą w 1775 roku założył Antoni Tyzenhauz herbu Bawół. Karol pracował w tej uczelni aż do jej ostatecznego zamknięcia. Następnie przeniósł się do Warszawy, gdzie król Stanisław August Poniatowski mianował go naczelnym lekarzem wojsk litewskich oraz nadwornym konsyliarzem. Za osiągnięcia naukowe otrzymał od króla złoty medal „Merentibus” oraz różne inne nagrody, w tym jedną z kamienic w Grodnie.
W 1790 roku został nobilitowany i przyjęty do herbu Leliwa. Inne źródła historyczne, w opozycji do nobilitacji, wspominają o indygenacie, na uzyskanie którego Karol musiał udowodnić swoje pochodzenie od szlachty francuskiej przed polskim sejmem, a decyzję tę miał ostatecznie potwierdzić Sejm Grodzieński, dnia 22 listopada 1793 roku.