oraz Jerzego (1901–1941), męża Zofii z rodu książąt Jełowickich h. własnego (1901–1991), córki Kazimierza i Janiny z hrabiów Jezierskich h. Prus II. mały|267x267px|Grób Tadeusza de Virion na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie W 1923 roku Adam przekazał majątek Liszki najmłodszemu synowi – Jerzemu. Jerzy zajął się odbudową gospodarstwa i dworu, ale – zgodnie z rodzinną tradycją łączenia ziemiaństwa z życiem intelektualnym – nie ograniczał się do rolnictwa. Po ukończeniu studiów prawniczych na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie i aplikacji sądowej został adwokatem. W latach 1919 i 1920 walczył z bolszewikami, za co odznaczono go Krzyżem Walecznych. W 1939 roku, już jako rotmistrz, brał udział w kampanii wrześniowej, a w październiku włączył się w organizację podziemnych struktur zbrojnych w Warszawie. Aresztowany w maju 1940 roku jako jeden z pierwszych oficerów konspiracji, trafił do Auschwitz, gdzie również działał w wojskowym ruchu oporu. Zmarł z wycieńczenia w obozie 3 listopada 1941 roku. Pozostawił po sobie dwóch synów: Jana (ur. 1924), który ożenił się z Zofią z baronów Taube'ów (ur. 1925), oraz Tadeusza (ur. 1926), adwokata i ambasadora RP przy dworze św.