Krawędzie strzępiaste, powierzchnie oprószone, podczas rozszerzania się kapelusza odrywające się od trzonu, ale pozostające zrośnięte ze sobą i pozostawiające gwiaździstą przestrzeń między blaszkami a trzonem. Trzon Wysokość do 20 mm, grubość 0,6–0,8 (–1) mm, prosty lub zakrzywiony, stopniowo rozszerzający się w kierunku bulwiastej podstawy o szerokości do 1,1 mm. Powierzchnia miodowa z czerwonobrązowym odcieniem, szczególnie w pobliżu ciemniejszej podstawy, wierzchołek oprószony. Pokryty jest rzadkimi, żółtawymi włókienkami z osłony, z wiekiem łysiejący; włókienka czasami tworzą pierścieniowatą strefę gęściej pokrywającą podstawę. Miąższ Cienki, wodnisto-kruchy, w stanie świeżym tej samej barwy lub nieco ciemniejszy od powierzchni. Zapach i smak wyraźnie rzodkwiowaty. Cechy mikroskopowe Bazydiospory 8,2–10,5 × 4,8–6 μm, elipsoidalne do prawie migdałowatych, silnie brodawkowate, wyrostka wnęki brak lub bardzo niewyraźny, ale pora rostkowa wyraźna, w roztworze KOH czerwonobrązowa. Podstawki 20–33 × 5–7 μm, 2-zarodnikowe, cylindryczne, ale bardzo często zwężone w pobliżu wierzchołka, szkliste. Pleurocystydy bardzo liczne, 40–60 (–70) × 12–18 (21) × 10–13 μm, o pogrubionych ścianach, refrakcyjne, z wiekiem często pokryte czapeczkami śluzowymi. Cheilocystydy podobne do pleurocystyd, 35–55 (-65) × 13–18 × (8–) 10–13 μm.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Hełmówka czerwonawoblaszkowa · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.