Polityka zagraniczna Jako premierowi przypadło St. Laurentowi przeprowadzić Kanadę przez okres powojenny i czas największego nasilenia zimnej wojny. Krótko po wybuchu afery Igora Guzenki (1945) zostały zamrożone stosunki dyplomatyczne między Kanadą a Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich. Stan taki utrzymywał się do 1953 roku.
St. Laurent szukał zbliżenia ze Stanami Zjednoczonymi. W 1949 roku Kanada została członkiem założycielem NATO. We wrześniu 1950 roku przystąpiła po stronie USA do wojny koreańskiej.
Z czasem Kanada zaczęła odgrywać rolę międzynarodowego rozjemcy. Lester B. Pearson, minister spraw zagranicznych w rządzie St. Laurenta, doprowadził w 1953 roku do zawarcia rozejmu, kończącego wojnę koreańską. W 1954 roku Kanada została zaproszona do komisji rozjemczej w Indochinach. Rząd St. Laurenta miał olbrzymi udział w zażegnaniu kryzysu sueskiego w 1956 roku.
Wybory w 1957 W wyborach 10 czerwca 1957 roku sukces odniosła Partia Konserwatywna, zdobywając 112 mandatów przy 105 mandatach dla Partii LiberalnejP. Wróbel, A. Wróbel, Kanada, s. 113. H. Zins, Historia Kanady, s. 227, podaje stosunek mandatów 109 do 104.. Do porażki liberałów przyczynił się koniec gospodarczej prosperity, wzrost bezrobocia i deficytu budżetowego oraz niepopularna budowa gazociągu transkanadyjskiego.