Generałowi Haigowi rozkazano współpracować z generałem Joffre’em, a po prezentacji pojawił się pomysł wykorzystania gazu na całej długości ofensywy na południe od kanału La Bassée.

Preludium Ordre de bataille thumb|Teren bitwy pod Loos, 1915 Siły przeznaczone do ofensywy składały się z dwóch korpusów: I Korpusu (H. Gough) składającego się z 2 Dywizji (H. Horne), 7 Dywizji (T. Capper), 9 Dywizji Szkockiej (G. Thesiger) i 28 Dywizji (E. Bulfin) oraz IV Korpusu (H. Rawlinson) składającego się z 3 Dywizji Kawalerii (C. Briggs), 1 Dywizji (A. Holland), 15 Dywizji Szkockiej (F. McCracken) i 47 Dywizji (2 Londyńskiej; C. Barter).

Francuzi postanowili utrzymać rezerwę składającą się z Korpusu Kawalerii, Indyjskiego Korpusu Kawalerii i XI Korpusu (Richard Haking), który składał się z Dywizji Gwardii oraz 21 i 24 Dywizji Nowej Armii, które niedawno przybyły do Francji, a także ze sztabu korpusu (niektórzy z jego oficerów nigdy wcześniej nie pracowali razem ani nie służyli w sztabie). Gen. Archibald Murray, zastępca szefa Imperialnego Sztabu Generalnego, doradzał Francuzom, że jako świeżo wyszkoleni żołnierze nadają się raczej do długich marszów bojowych niż do walki w okopach. Francuzi wątpili w osiągnięcie przełomu.