Ruiny klasztoru Santa Clara-a-Velha (dosł. Stara Św. Klara, port. Mosteiro de Santa Clara-a-Velha) znajdują się w mieście Coimbra w Portugalii. Klasztor zbudowano w XIV wieku na lewym brzegu rzeki Mondego, ale w XVII wieku został opuszczony ze względu na częste powodzie. Dobrze zachowane gotyckie ruiny klasztoru zostały odkopane pod koniec XX wieku, ponad 300 lat po tym, jak zakonnice je opuściły. Obecnie muzeum.
Historia Średniowiecze Klasztor Santa Clara w Coimbrze został ufundowany w latach osiemdziesiątych XIII wieku przez niejaką Mor Dias jako dom zakonu klarysek. Pierwotna fundacja została zlikwidowana w 1311, ale w 1314 został ponownie ufundowany przez królową Elżbietę (Izabelę), żonę króla Portugalii Dionizego. Elżbietę podziwiano za jej pobożność i dobroczynność, a jej oddanie doprowadziło do jej kanonizacji w 1625 roku.
Prace sponsorowane przez królową rozpoczęły się w 1316 w miejscu poprzedniej fundacji i dały początek zespołowi, który istnieje do dziś. Pierwszym architektem związanym z klasztorem był Domingos Domingues, który pracował nad krużgankami klasztoru Alcobaça. Po roku 1326 jego dzieło kontynuował Estêvão Domingues, który pracował przy krużgankach katedry w Lizbonie.