Wiatr obiecuje, że dowie się, która róża będzie tą najwspanialszą, bo zna świat i wszystko widzi. Wszystkie róże i pąki słyszą rozmowę o tym, która z nich zostanie najbardziej wyróżniona. Do ogrodu wchodzi smutna matka w czerni i zrywa na wpół rozwiniętą, najpiękniejszą różę. Kładzie ją na piersi swojej zmarłej córki, wierząc, że jej świeżość i pocałunek mogą przywrócić życie. Róża czuje się szczęśliwa, bo wierzy, że stała się częścią wielkiej miłości i wędruje z dziewczyną w nieznane.
Do ogrodu przychodzi stara kobieta, która dostrzega najokazalszą, w pełni rozkwitłą różę. Kobieta zrywa ją, bo uważa, że skoro już była piękną, teraz może stać się pożyteczną. Róża trafia do gazety, aby potem zostać zasuszona i zamieniona w potpourri z lawendą i solą. Kwiatek czuje się zaszczycony, bo wierzy, że zostanie zakonserwowany jak królowie i stanie się najbardziej uhonorowanym.
Do ogrodu przychodzą młody malarz i poeta, każdy z nich zrywa jedną różę. Malarz maluje obraz róży, a poeta pisze o niej wiersz, dzięki czemu róża wierzy, że stanie się nieśmiertelna i najszczęśliwsza.